Wickie? Help! Jessica kan het, ontdopen is een vak.

Een beetje moeilijk onderwerp… de naamsverandering van een boot. Het lijkt de goden verzoeken, en dat is nu juist het laatste wat je wilt! Het antwoord is respectvol ontdopen. De goden bedanken voor bewezen diensten, je verplaatsen in de gevoelens van de goden, de juiste stappen, in het juiste ritme. Ja, het voelt als lopen op eieren.
Althans in het begin dan. Naarmate we ons in Wickie verdiept hadden en in de bijbehorende goden.. vielen de puzzelstukjes in elkaar. Wickie. Wickie de viking. We hebben het hier niet over Zeus maar over Buri, Ymir, Thor, Odin en de hele clan. Geen figuren om met stroop te lijmen.

Ontdopen is net zoals dopen een voorrecht voor het vrouwelijke geslacht. En in het geval van Wickie, en haar viking-goden, moest het een krachtige vrouw zijn. Niet eentje waar je omheen kan. En zeker niet met een flauw bubbel-drankje als champagne. Vikingen zijn geen mietjes. Uiteindelijk kwamen wij tot een goddelijke combinatie van Jessica en Finse Wodka, daar kun je de oorlog mee winnen. Wanneer jessica je bedankt, dan meent ze dat ook, warm, hartelijk en duidelijk. Finse wodka zegt daarbij ook waar het op staat, geen blusmiddel maar een ontsmettingsmiddel. En zo geschiedde.

Jessica ontloopt Wickie.
De vikinggoden werden bedankt voor hun bescherming.

“ik verzoek u Wickie te laten gaan… met onmetelijke dank voor de veilige havens, bezworen stormen, gunstige stromen, heldere sterren en goede winden.. die herinnering blijft..”

Aldus een kordate en tegelijk zichtbaar geëmotioneerde Jessica.. En toch, het voelde goed zo. Wellicht de beste graadmeter of de goden goed gestemd zijn. En uiteraard hebben we er zelf ook alles aan gedaan om de stemming er in te houden!

Wickie ontloop borrel.
Finse godendrank maakte dat alles klopte.

Koos keurt Wickie, Wickie Blonk uit

Wanneer ik de beslissing nam weet ik niet meer. Maar na 15 jaar met de Gaia gezeild te hebben, een stalen Sneekermeer, wilde ik meer comfort en een groter (potentieel) zeilgebied… en minder onderhoud:) Omdat ik staal gewend was met een houten mast wilde ik ook iets dergelijks. Sterk als staal. Geen boterkuipje.
Na wat gegoogle kwam ik op een Dehler. Een youtube filmpje waarbij ze die Dehler niet kapotgevaren kregen hielp daar enorm bij. Maar toch. Ik herinnerde me een bezoek aan een werf in Enkhuizen. Ik sprak daar begin jaren negentig ene Dick Rus. Ik kwam daar als milieu-inspecteur, werd rondgeleid, kreeg hun filosofie van sportief zeezeilen mee… vakmanschap. We hadden het nog even over het terugdringen van het vrijkomen van oplosmiddelen.. maar ik dacht..

“als ik toch ooit zo’n zeewaardig jacht kan varen…”

Oude liefde roest niet
Om een lang verhaal kort te maken. Ook een Winner 9.50 kwam op mijn pad, en ik stond in gedachten direct 25 jaar terug. Weer op die werf in Enkhuizen.

Wickie eerste oogopslag
Wickie een echte Winner 9.50..

Erg leuk, maar de Winner bleek nog ouder.. 1988. Bouwnummer 950005. Ik was zelf allang niet meer in staat om een goede afweging te maken. Dus op de weg terug van de bezichtiging belde ik de verkoper… dat ik hem wilde kopen. Ik zie Yvonne nog naast me zitten.. met gefronste wenkbrauwen.. ook dan is ze heel mooi.
Ok dan, we werken via een makelaar en we kunnen een keuring laten uitvoeren, dus laten we daar maar gebruik van maken.

Keurmeester Blonk aan het werk.
Geen onderdeel ontsnapt aan de keurende blik van Koos.

Keuren! 
Via de makelaar kwam ik bij Koos Blonk uit. Klonk als een opgeruimd type. Direct het weekend na de bezichtiging stond ik bij de Wickie. En daar kwam Koos. Koffertje, overall, lampjes, hamertjes, warmtemeter, osmosemeter, priem, camera, krabber..Ik slikte. Het zou toch allemaal non-destructief zijn?

 

Wickie met oven
Brabants worstenbrood voor de ultieme oven-test.

Een Winner 
Uiteindelijk duurde de keuring ruim 3 uur en naarmate de tijd verstreek kreeg ik er steeds meer lol in. De Wickie bleek geen zeepbel. Natuurlijk was het geen nieuwe boot.. maar wel een degelijk gebouwde en goed afgewerkt zeiljacht:) Die geroeste watertanks, vastzittende afsluiter en loshangende boordlichten konden daar geen afbreuk aan doen. Wickie begon te glimmen, blonk uit, net als Koos Blonk.